Bloog Wirtualna Polska
Jest 1 123 400 bloogów | losowy blog | inne blogi | zaloguj się | załóż bloga
Kanał ATOM Kanał RSS
Kategorie

Skoki konne

środa, 02 listopada 2011 20:58

Historia dyscypliny

Skoki przez przeszkody wywodzą się z XVIII wiecznej tradycji polowań na lisy i współzawdnictwa pomiędzy ich uczestnikami. Pierwsze oficjalne zawody w skokach odbyły się w 1864 roku w Dublinie. Od 1900 roku (olimpiada w Paryżu), czyli już od drugiej olimpiady nowożytnej, jest to dyscyplina olimpijska. Pierwszy konkurs skoków w Polsce rozegrano w 1880 roku w Warszawie. Na początku XX wieku zaczęto stosować rodzaj dosiadu, umożliwiający koniowi skakanie w warunkach zbliżonych do naturalnych. Rewolucyjną w tamych czasach pozycję skokową wprowadził kapitan Federico Caprilli.

Konkursy – zasady ogólne

Celem zawodów jest sprawdzenie umiejętności, dokładności i wytrenowania konia skaczącego pod jeźdźcem. Konkurencja polega na tym, że na parkurze ustawia się kilka lub kilkanaście przeszkód, które koń wraz ze swym jeźdźcem musi pokonać w określonej kolejności i czasie, z jak najmniejszą liczbą zrzutek i przypadków nieposłuszeństwa konia. Za każdy błąd para koń i jeździec otrzymuje punkty karne. Zwycięża ten, kto zgromadził jak najmniejszą ilośc punktów karnych, a w przypadku wyrównanego wyniku, ten kto pokona tor w krótszym czasie. Istnieje wiele rodzajów konkursów: w niektórych zwycięzcy wyłaniani są w dogrywkach; są też konkursy pozwalające na zbieranie punktów bonifikacyjnych oraz takie, w których priorytetowy jest czas przejazdu. Kobiety współzawodniczą z mężczyznami.

Istnieje wiele rodzajów przeszkód, a te najczęściej spotykane to: stacjonata, okser, triplebarre, mur, oraz rów z wodą. W zależności od klasy i rodzaju konkursu, na parkurze ustawionych jest od 8 do 13 przeszkód – pojedynczych lub wchodzących w skład kombinacji, czyli tzw. szeregów. Przeszkody są ponumerowane zgodnie z kolejnością pokonywania; wyjątek stanowią niektóre konkursy specjalne. Dodatkowo, linia startu i mety, przeszkody oraz przejazdy obowiązkowe oznaczane są choragiewkami białymi i czerwonymi. Zawodnik musi pokonać te części toru pomiędzy chorągiewkami, mijając czerwone po swojej prawej, a białe po lewej stronie.

Punktacja

Najczęściej podstawą w ocenianiu zawodników jest najmniejsza ilość błędów oraz czas przebiegu. Do błędów zalicza się (w konkursach do wysokosci 125 cm czyli do klasy N1 włącznie):

  • strącenie przeszkody: 4 punkty karne
  • pierwsze nieposłuszeństwo konia: 4 punkty karne
  • drugie nieposłuszeństwo konia: 8 punktów karnych
  • trzecie nieposłuszeństwo konia: eliminacja
  • przekroczenie normy czasu: za każde rozpoczęte 4 sekundy – 1 punkt karny, w rozgrywkach za każdą rozpoczętą sekundę – 1 punkt karny (punkty karne mogą mieć wartości ułamkowe)
  • przekroczenie czasu maksymalnego: eliminacja
  • upadek jeźdźca lub jeźdźca i konia: eliminacja
  • pomylenie trasy przebiegu (bez korekty): eliminacja
  • pomoc niedozwolona: eliminacja

W konkursach od 130 cm włącznie (klasa C i powyżej oraz międzynarodowe zawody FEI) obowiązuje tylko jedno niesposłuszeństwo konia; drugie powoduje eliminację z konkursu.

Eliminacja różni się od dyskwalifikacji podstawami do jej stosowania oraz tym, że dotyczy tylko jednego konkursu i niemożności jego kontynuowania. Dyskwalifikacja może natomiast dotyczyć całych zawodów i wszystkich rozgrywanych w ich ramach konkursów.

Klasy konkursów

W Polsce obowiązują następujące klasy konkursów określone między innymi maksymalną wysokością przeszkód:

  • LL – do 90 cm
  • L – 100 cm; L1 – 105 cm
  • P – 110 cm; P1 – 115 cm
  • N – 120 cm; N1 – 125 cm
  • C – 130 cm; C1 – 135 cm
  • CC – 140 cm; CC1 – 145 cm
  • CS – 150 cm; CS1 – 155 cm

Co najmniej 50% przeszkód musi mieć wymiar odpowiadający klasie konkursu. Pozostałe przeszkody mogą być o 5 cm wyższe lub niższe.

W niektórych konkursach (potęgi skoku, 6 barier) przeszkody mogą mieć nawet ponad 2 metry wysokości.

Zawody

Najważniejszą imprezą sportową w skokach przez przeszkody jest letnia olimpiada (rozgrywana od 1900 roku), mistrzostwa świata (rozgrywane od 1957 roku), Puchar Świata, a także mistrzostwa kontynentów i regionów.

Puchar Narodów

Reprezentacje narodowe każdego roku walczą w seriach konkursów o Puchar Narodów. Zawody te są rozgrywane podczas Międzynarodowych Oficjalnych Zawodów Konnych (CSIO). W konkursie z każdej drużyny narodowej startuje po czterech jeźdźców, a w końcowej klasyfikacji odrzuca się najsłabszy wynik. Drużyny złożone z kilku par koń – jeździec biorą także udział w sztafetach.

Konkursy skoków

Konkursy w skokach przez przeszkody rozgrywane są na różnych zasadach, a podczas jednych zawodów organizuje się często kilka lub kilkanaście konkursów. Różnorodność torów przeszkód i stopnia trudności stanowią o atrakcyjności zawodów z perspektywy widzów oraz o zainteresowaniu zawodników. Techniczne i prawne warunki uczestnictwa w konkursach są jednakowe dla wszystkich uczestników.

W zawodach obowiązuje limit startów dla konia, który wynosi 2 starty dziennie (w zawodach trwających 3 dni i więcej, od 3 dnia włącznie – tylko 1 start). Start konia w 2 nawrocie konkursu dwunawrotowego jest wykorzystaniem limitu.

Istnieje wiele rodzajów konkursów w skokach przez przeszkody, organizowanych na różnych zasadach. Należą do nich m.in.:

Konkurs zwykły

Konkurs zwykły – zawodnicy z jednakową liczbą punktów karnych klasyfikowani są według czasu przejazdu.

Konkurs dokładności

Konkurs dokładności ma założoną normę czasu, ale o miejscu w klasyfikacji decyduje nie czas, a ilość punktów karnych zgromadzonych podczas przejazdu. Jeźdźcy, którzy zdobyli tę samą liczbę punktów karnych zajmują miejsca ex aequo. Aby wyłonić zwycięzcę, przeprowadza się rozgrywkę na zasadzie konkursu zwykłego.

Konkurs szybkości

Konkurs na szybkość to konkurs sędziowany według tabeli punktacji C. Polega ona na tym, że popełnione błędy są przeliczane na karne sekundy i dodawane do czasu przejazdu, a nieposłuszeństwa konia (pierwsze lub drugie) skutkują jedynie odpowiednio dłuższym czasem przejazdu. Konkursem takim jest np. konkurs myśliwski, w którym dodatkowo jeździec sam wybiera trasę przejazdu.

Konkurs dwunawrotowy

Konkurs składa się z dwóch nawrotów, które zawodnik musi pokonać dosiadając tego samego konia. Tory przeszkód mogą być identyczne lub różnić się w poszczególnych nawrotach. W zależności od ustaleń danych zawodów, w drugim nawrocie uczestniczą wszyscy zawodnicy, którzy ukończyli nawrót pierwszy, lub też ich część (nie mniej niż 25% i wszyscy, którzy ukończyli pierwszy nawrót bezbłędnie). Zwycięzców wyłania się zgodnie z punktami karnymi i czasem uzyskanym w rozgrywce.

Konkurs dwufazowy

Konkurs ten jest rozgrywany w dwóch fazach, następujących bezpośrednio po sobie. Linia mety pierwszej fazy (7 do 9 przeszkód) jest jednocześnie linią startu drugiej fazy (4 do 6 przeszkód). Po zakończeniu pierwszej fazy, przejazd kontynuują w drugiej fazie jedynie ci zawodnicy, którzy pokonali pierwszą bezbłędnie i w normie czasu. Każda z faz może być organizowana na zasadach różnych konkursów (np. dokładności i zwykłego lub dokładności i szybkości).

Konkurs potęgi skoków

Konkurs potęgi skoków polega na pokonywaniu coraz wyższych przeszkód, sięgających nawet ponad dwa metry (minimum 140 cm). Rekord należy do Chilijczyka Alberta Larraguibela na koniu Huaso w 1949 roku i wynosi 247cm.

Sztafeta

W sztafetach współzawodniczą zespoły złożone z 2 albo 3 zawodników, którzy razem wjeżdżają na parkur. Zawodnicy kolejno rozpoczynają przejazdy, a czas przejazdu wszystkich jest liczony wspólnie. Eliminacja jednego członka powoduje eliminację całego zespołu. Istnieje kilka wersji tego konkursu.

Konkursy z Jokerem

Konkurs o wzrastającym stopniu trudności

Konkurs odbywa się na 6, 8 lub 10 przeszkodach. Za każdą kolejną poprawnie pokonaną przeszkodę otrzymuje się wzrastającą ilość punktów (za przeszkodę nr 1: 1pkt, nr 2: 2 pkt itd.). Za błędy na przeszkodzie na tej samej zasadzie odejmuje się punkty. Narastająca trudność przeszkód wynika nie tylko z wysokości i szerokości, lecz także z ich umieszczenia na torze. Ostatnią przeszkodę jeździec może wybrać pomiędzy ostatnią typowo punktowaną przeszkodą lub Jokerem – przeszkodą dużo trudniejszą, lecz dwukrotnie wyżej punktowaną. Konkurs ten może być rozgrywany na zasadach konkursu zwykłego, dokładności z rozgrywką lub zwykłego z rozgrywką dla zawodników o tym samym wyniku punktowym.

Konkurs z wyboru przeszkód

W konkursie tym, każda przeszkoda jest oznaczona tabliczką, wskazującą ile punktów bonifikacyjnych daje jej pokonanie (od 10 do 120 punktów). Punktacja zależy od trudności przeszkody, a każda z przeszkód musi mieć taką budowę, która umożliwia przeskoczenie jej z obydwu stron. Jeździec pokonuje przeszkody w dowolnej kolejności (każdą może dwukrotnie). Na torze może pojawić się przeszkoda zwana Jokerem – trudniejsza i jako jedyna nagradzana 200 punktami. Wygrywa ten, kto w określonym czasie uzbiera najwięcej punktów. 

Zrzutka powoduje, że punkty nie są przyznawane, a przeszkoda nie jest odbudowywana i nie jest możliwe zdobycie punktów za jej ponowne pokonanie. Zrzutka Jokera powoduje utratę 200 punktów. Upadek powoduje zakończenie przebiegu, ale zebrane punkty nie przepadają. Nieposłuszeństwa konia skutkują utratą czasu i zebraniem mniejszej ilości punktów bonifikacyjnych.


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

Jak chronićkonia przedowadami?

środa, 02 listopada 2011 20:54

Muchy, Gzy, Meszki, Komary
Jak radzić sobie z natłokiem owadów w lecie i nie zbankrutować? W Polsce owady występują dość licznie w dużej liczbie gatunków i rodzajów samych meszek w Polsce mamy 50 gatunków a much 278! Wszystkie te owady potrafią skutecznie uprzykrzyć życie naszego konia jak i nasze. Na potrzeby art. nazwy takie Gzy, Much, Komary oraz Meszki będą stosowane zamiennie.

Mamy klika możliwych sposobów do wykorzystania w walce z owadami. Poniżej przedstawiamy szereg rozwiązań ich zalety wady oraz zastosowanie. Jak możemy ochronić konia przed gzami:

Derka siatkowa przeciwko owadom - derka siatkowa służy do okrycia konia i próby zablokowania możliwości siadania owadów na ciele konia.
Zalety: - stale chroni osłonięte miejsce przed gzami, - stosunkowo tania w stosowaniu (kosztuje tyle co jeden preparat na miesiąc stosowania, konie bez większych problemów akceptują jej obecność na swoim grzbiecie

Frędzelki przeciw owadom -

Maska przeciw owadom -

Spray/preparaty przeciw owadom -

"Domowe sposoby" na owady -


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

Jak leczyć grudę u koni

środa, 02 listopada 2011 20:53

Co wywołuje grudę u koni?

Patogenem wywołującym grudę jest bakteria należąca do promieniowców (Actinomycetales) Dermatophilus congolensis. Jest to bakteria, która wchodzi w skład zwykłej flory bakteryjnej skóry wielu zwierząt (owce, kozy, konie) i jest dla nich niegroźna. Problem rozpoczyna się dopiero w momencie, gdy bakteria ta wniknie do uszkodzonego naskórka zwierzęcia. Najbardziej sprzyjającymi warunkami dla tych patogenów jest wilgoć oraz wczesne przymrozki, gdy skóra koni nie schnie dobrze i jest zaburzona naturalna bariera ochronna skóry. Niewielkie obtarcia czy skaleczenia skóry oraz wilgoć często przyczyniają się do rozwoju bakterii D. congolensis. Naturalnym siedliskiem bakterii są zakażone konie, których infekcja ma charakter utajony oraz przewlekły. Dlatego tak ważne jest zachowanie szczególnej higieny oraz czystości w stajni, aby nie doszło do zakażenia wszystkich koni. Niestety bardzo często dochodzi do sytuacji, gdzie w stajni większość koni choruje na grudę. W strupach zakażonych zwierząt bakterie są w stanie przetrwać miesiącami, podczas gdy na wolnym powietrzu giną stosunkowo szybko.

Jak koń zaraża się grudą?

Ze względu na to, że infekcja jest bakteryjna przeważnie konie zarażają się od innego zwierzęcia. Najczęściej do zakażenia dochodzi poprzez zainfekowane przybory do czyszczenia koni, dlatego tak ważne jest aby dla każdego konia mieć oddzielne szczotki. Dodatkowo, jeżeli koń ma grudę w okolicach grzbietu możemy zainfekować drugiego konia poprzez używanie tego samego czapraka, siodła. Istnieją również przypuszczenia, że kleszcze oraz inne owady żywiące się krwią mogą przenosić bakterie na konie. Często na padokach gdzie są długie i twarde trawy może dojść do zranienia skóry oraz zainfekowania bakteriami.

Jak dochodzi do zakażenia?

Tak jak wspomniane zostało wcześniej, bakteria ta występuje w naturalnej florze skórnej u koni, dlatego nie ma możliwości przeniknięcia patogenu poprzez zdrową skórę. Wilgoć dopiero sprawia, że ziarenkowate i zaopatrzone w rzęski przetrwalniki bakterii mogą wnikać w warstwę rogową skóry, która jest zmiękczona i pozbawiona bariery ochronnej. Bakterie te rozwijają się w naskórku wywołując wysiękowe ropne zapalenie skóry, a które prowadzi do rogowacenia naskórka i tym samym powstawania strupów.

Jak rozpoznać chorobę?

Wysiękowe ropne zapalenie skóry wywołane bakteriami grudy ciężko jest dostrzec gołym okiem ze względu na sierść konia. Dopiero dotykając skóry konia poczujemy pod palcami nierówności skóry oraz zauważymy charakterystyczne pędzelkowate kępki sierści posklejane strupami. Zmiany skórne rozpoczynają się przeważnie w miejscach, gdzie sierść uniemożliwia szybkie oraz całkowite wysuszenie się skóry (dolne części kończyn, przydatki, skórę grzbietu oraz okolice krzyża). Dlatego poprzez gęstą sierść często nie zauważamy pierwszego etapu stanu zapalnego skóry. Obfity wysięk z zainfekowanego miejsca skleja sierść tworząc dopiero widoczne strupki. Przy niewielkich miejscowych infekcjach patogenem nie zauważymy znacznych zmian w zachowaniu konia. Nie obserwuje się świądu zainfekowanego miejsca, natomiast bardzo często miejscom zaatakowanym grudą towarzyszy ból. Dotknięcie konia w miejscu zmienionym chorobowo często wywołuje gwałtowną reakcję bólową u konia. Konie dotknięte ciężkimi stanami grudy odczuwają duży ból, gorączkują oraz wykazują brak łaknienia, mogą mieć spuchnięte węzły chłonne, kończyny. Możliwa jest również kulawizna.

Jak leczyć grudę?

Najważniejsze to zapewnić koniom odpowiednie warunki w boksie oraz na padokach. Przede wszystkim chore konie muszą przebywać w suchych warunkach, a choroba często ustąpi samoistnie. Z dotkniętych chorobowo miejsc należy usunąć owłosienie aby umożliwić lepszy dostęp powietrza do rany i tym samym przyspieszyć proces gojenia się. Jeżeli zmiany chorobowe są niewielkie należy codziennie pielęgnować chore miejsca poprzez ich dezynfekcję. Przez jeden tydzień codziennie, a w kolejnych do dwóch, trzech razy w tygodniu. Jeżeli koń ma rozległe zmiany skórne wskazane jest dodatkowo leczenie antybakteryjne (penicylina, sulfonamidy wzmocnione trimetoprimem). W procesie leczenia konia należy unikać błotnistych padoków, aby koń jak najmniej czasu spędzał w środowisku wilgotnym. Po każdej jeździe należy dokładnie wymyć miejsce, osuszyć oraz zdezynfekować. Dodatkowo najlepiej zdezynfekować wszelkie przyrządy, którymi czyścimy konia aby zapobiec kolejnej infekcji.

Jak zapobiegać przed grudą?

Pamiętajmy o tym, że najbardziej skuteczna jest profilaktyka czyli zapobieganie przez chorobami. W sytuacji zakażenia grudą nie jest to trudne. Wystarczy dbać o to aby koń wracający z jazdy bądź padoku do boksu był cały osuszony. W szczególności dotyczy to mokrych pęcin, gdzie sierść jest bardzo gęsta i długo wysycha. Należy poświęcić odpowiednio dużo czasu aby po umyciu kopyt wysuszyć dokładnie ręcznikiem pęciny. Dodatkowo zachowujmy higienę w przyrządach do pielęgnacji naszych koni. Pamiętajmy aby nie pożyczać szczotek Twojego konia innym osobom, których konie mogą być zainfekowane grudą oraz przy najmniej dwa razy w roku dokładnie umyjmy wszystkie przyrządy i zdezynfekuj. Pamiętaj również o tym, aby koń miał czysto i sucho w boksie, dlatego codziennie sprzątaj boks, a raz w tygodniu wymieniaj całą ściółkę.



Podziel się
oceń
0
1

komentarze (0) | dodaj komentarz

Mycie konia

środa, 02 listopada 2011 20:51

W upalne dni po powrocie z przejażdżki na pewno nie raz marzycie o chłodnym orzeźwiającym prysznicu. Zapewniam Was, że tak samo Wasz koń chętnie skorzystałby z prysznica. Po każdym letnim treningu koń jest mocno spocony - skóra ma pozapychane pory a zasklejki na sierści nie chcą się wyczesać. Dlatego w ciepłe letnie dni warto szczególnie zaopiekować się naszym koniem i zapewnić mu kąpiel. W większości stajniach znajdują się tzw. zewnętrzne myjki, gdzie po każdej jeździe możemy umyć kopyta konia oraz jego całego. Zanim jednak zabierzemy się za mycie konia musimy poznać kilka niezbędnych wskazówek oraz być zaopatrzeni w odpowiedni sprzęt i preparaty do mycia konia.

Pierwszą zasadę jaką należy zapamiętać zanim rozpoczniemy mycie czy schładzanie konia zimną wodą z węża to DŁUGIE WYSTĘPOWANIE KONIA po jeździe/treningu. Koń po każdym treningu potrzebuje co najmniej 15 minut spokojnego stępa aby ochłonąć po intensywnym ruchu. Stęp przed jak i po treningu jest bardzo ważny dla bezpieczeństwa i zdrowia naszego konia, a w szczególności jego stawów. Dlatego pozwólmy aby nasz koń podreptał sobie spokojnie po jeździe, złapał równy oddech i wyrównał temperaturę.

Gdy nasz koń jest już wypoczęty możemy go rozsiodłać, założyć kantar i zaprowadzić do myjki, gdzie w bezpiecznym miejscu zawiązujemy uwiąz.

Do mycia konia potrzebujemy kilku niezbędnych akcesoriów tj. gąbka, szampon dla konia, szczotka do kopyt oraz ściągaczka.

Szampon do mycia konia

Jeżeli nasz koń jest młody i odporny na przeziębienia to możemy spryskać naszego konia wodą bezpośrednio z węża, natomiast dla starczych i bardziej wrażliwych koni polecam jednak umycie swoich pociech letnią wodą (w szczególności miejsca nerek i klatki piersiowej). Do tego będziemy potrzebowali jedno lub dwa większe wiaderka, w którym przygotujemy letnią wodę do mycia. Taką wodą polewamy całego konia i następnie rozprowadzamy specjalny szampon dla konia.

Na rynku znajduje się bardzo dużo szamponów dla konia. Najważniejsze aby był to jednak szampon przeznaczony dla zwierząt (koni) a nie ludzi. Nawet szampony dla dzieci mają inny skład niż ten dla zwierząt i chociaż nie będą uczulać mogą po prostu wywołać łupież, a to nam niepotrzebne. W sklepach jeździeckich w ofercie znajduje się wiele niedrogich szamponów, które bardzo często są silnie skoncentrowane dzięki czemu starczają na dłużej.

Podczas mycia konia szamponem korzystamy z grubej gąbki bądź specjalnej myjki. Pamiętajmy aby koń był umyty dokładnie w każdym miejscu, a w szczególności tam, gdzie najbardziej się poci (wewnętrzna strona ud, klatka piersiowa), gdzie zapinany jest popręg. Nie zapominajmy również o umyciu skóry za uszami konia, która jest zawsze spocona pod skórzaną tranzelką. Myjąc łeb konia bądź bardzo delikatni i ostrożni, bo nie każdy koń przyzwyczajony jest do wody tak blisko oczu i uszu. Dlatego do mycia głowy konia najlepiej wziąć dobrze wyciśniętą gąbkę i kilka razy przemyć przepocone miejsca.

Gąbka do mycia konia

Gdy nasz koń jest już dobrze umyty pora konia dokładnie spłukać. I tu sytuacja jest podobna, konie młode i odporne możemy od razu spryskać wodą z węża, jednak pamiętajmy aby był to strumień wody rozproszony pod ciśnieniem. Wówczas najłatwiej zmyjemy pianę i brud ze skóry. Natomiast konie starsze opłuczmy wodą letnią (plecy, szyję i klatkę piersiową), natomiast nogi możemy również spłukać zimną wodą w węża.

Bardzo ważne jest aby taka kąpiel nie trwała zbyt długo, ponieważ nie doprowadzić do zbytniego przechłodzenia konia. Dlatego postarajmy się wykonywać wszelkie czynności sprawnie bez zbędnych przerw związanych np. z pogaduszkami ze znajomymi.

Opłukanego koń jest teraz bardzo mokry i cały obcieka z wody, dlatego aby ułatwić szybsze schnięcie konia oraz uniknąć przechłodzenia ściągamy z sierści konia wodę tzw. ściągaczką. Ściągaczkę przykładamy do skóry konia i ruchem w dół (z włosem) ściągamy wodę. Pamiętajmy aby dobrze ściągnąć wodę, nawet pod brzuchem konia. W trakcie ściągania uważajmy aby za bardzo nie dociskać do skóry ściągaczki, ponieważ może to być nieprzyjemne dla naszego konia, w szczególności w miejscach przy stawach, żebrach, a może po prostu nasz koń ma gilgotki? W trakcie kolejnych myć będziecie już doskonale wiedzieli co ludzi a czego nie Wasz koń.

Ściągaczka do wody i potu

Jeżeli zapomnicie spakować na wakacje z koniem ściągaczkę to zawsze możecie użyć swojego bata. Łapiecie bat po obu końcach i bokiem całego bata ściągacie wodę. Polecam jednak odpowiednią ściągaczkę, ponieważ jest zdecydowanie wygodniejsza w użyciu.

Po umyciu koń ma jeszcze wilgotną skórę, dlatego nie zaprowadzajmy go od razu do stajni. Postójmy chwilę z koniem na słoneczku i pozwólmy mu aby wyschnął. Nie trzymajmy jednak na słońcu konia zbyt długo, aby znowu się nie zgrzał. Taka kąpiel miała orzeźwić naszego konia i lekko schłodzić. Dlatego w upalne dni wystarczy pozostawić konia dosłownie na dwie minuty i już można spokojnie zabrać konia do boksu.

Nie ma nic przyjemniejszego jak zobaczyć naszego konia zadowolonego i czystego w boksie, który z apetytem zjada świeże marchewki. Po wyschnięciu sierść konia jest lekko posklejana, dlatego polecam wziąć iglaka i jeszcze na koniec delikatnie wyczesać konia. Po takiej kąpieli nasz koń będzie miał czystą i lśniącą sierść.

Podczas kąpieli nie zapominajmy również o dokładnym umyciu nóg konia i kopyt. Wyczyszczone i suche kopyta zawsze smarujmy nawilżającym smarem do kopyt.

Szczotka do kopyt


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

Żywienie konia

środa, 02 listopada 2011 20:50

Konie żyjące w warunkach naturalnych prawie przez cały czas jedzą, robiąc jedynie krótkie przerwy na odpoczynek. Spowodowane jest to faktem, iż koń ma stosunkowo niewielki żołądek, który jest wielkości piłki.

Najlepiej dla konia byłoby aby naturalne warunki pobierania paszy były zbliżone do naturalnych. Oczywiście w warunkach kiedy trzymamy konia w stajni nie jest to możliwe, dlatego karmienie konia trzy razy dziennie o stałych porach jest drogą we właściwym kierunku. Jeżeli zasady karmienia o właściwych stałych porach nie są zachowane, koń staje się niespokojny i może cierpieć na niestrawność i kolki. Ważne jest również aby nie wsiadać na konia zaraz po jego karmieniu, minimalny okres odpoczynku konia po karmieniu paszą jaki należy zachować jedna godzina. Rodzaje paszy jakim są karmione konie:

Granulaty - jest to mieszanka paszowa spełniająca niezbędne wymagania w celu dostarczenia koniowi wysokowartościowej paszy dla koni. Jeśli granulaty są podawane wraz z sianem i marchwią stanowią idealną paszę podstawową dla konia!

Owies - cechuje go wysoka wartość odżywcza i jest łatwo trawiony przez żołądek konia. Ważne aby podawany owies był najwyższej jakości: suchy, błyszczący, nie pachnący pleśnią, nie sklejający się. W przypadku koni nie pracujących podawanie owsa może spowodować, że konie staną się niesforne. Dzieje się tak ze względu na wysoką porcję energii jaką zapewnia owies.

Otręby - uboczny produkt uzyskiwany podczas mielenia pszenicy! Dzięki dużemu bogactwu witamin świetnie nadają się jako pasza dla koni. Błonnik zawarty w łuskach z ziaren wspomaga trawienie innych składników paszy. Przed podaniem otrębów należy je namoczyć.

Mesz - to otręby pszenne z dodatkiem zaparzonego siemienia lnianego wymieszanego z ciepłą wodą. Pozytywnie wpływa na układ trawienny i jest wspaniałą nagrodą dla konia po długim treningu.

Marchew, Buraki Pastewne, Brukiew - zawierają dużo witamin są soczyste i bardzo lubiane przez konie. Stanowią doskonałe uzupełnienie codziennej diety w witaminy, szczególnie witaminy A.

Siano – to ścięta trawa, która powinna być podawana po uprzednim dokładnym jej osuszeniu (co najmniej 6 tygodni). Przez okres schnięcia traw zawarte w niej trujące rośliny wysychają i nie powodują już chorób u koni. Siano pozwala zwalczyć nudę koniowi w boksie, dlatego też powinno zawsze się tam znajdować.

Próba zbliżenia się do warunków naturalnych w żywieniu koni jest dość trudna. W związku z powyższym powstała duża gama gotowych pasz podawanych koniom. Pasze dla koni produkowane są z uwzględnieniem potrzeb koni pracujących bądź w chwilowym spoczynku, mających dostęp do padoków lub nie mających takiego dostępu. Pasze produkowane specjalnie dla koni uwzględniają ich środowisko zewnętrze a przede wszystkim potrzeby wewnętrzne końskiego organizmu.


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

Lonżowanie konia

środa, 02 listopada 2011 20:49

Równie ważne podczas treningu na lonży jest aspekt posłuszeństwa. Dzięki regularnym treningom koń stanie się posłuszny i prawidłowo będzie reagował na nasze sygnały. Dlatego tak ważne jest regularne lonżowanie konia. Przydatne jest to również w sytuacji, gdy koń ma nadmiar energii i ciężko zapanować nad koniem w siodle. Wówczas nie ma sensu walczyć z koniem, siłować się i doprowadzać do coraz większej irytacji od strony konia i jeźdźca. Warto wtedy wziąć konia na lonże i „spuścić” nadmiar energii. Pamiętajmy jednak, że nie należy gonić konia po kole ile tylko ma sił. Koń musi zawsze być odpowiednio rozgrzany przez szybszym chodem, a w szczególności na kole. Dlatego każdą lonżę zaczynajmy tak jak zaczynamy jazdę – pierwszy jest stęp. Oczywiście nie jesteśmy w stanie rozpocząć lonżowania konia bez niezbędnego sprzętu. Poniżej przedstawiam potrzebny osprzęt:

Lonża
Lonża to taśma o długości około siedmiu i pół metra i szerokości trzech centymetrów. Na jednym z końców znajduje się uchwyt zwany pętlą bezpieczeństwa, a na drugim końcu jest karabińczyk lub zapisany na sprzączkę pasek. Najlepiej gdy karabińczyk jest wykonany solidnie (stalowy lub mosiężny), ponieważ odlewy ze stopów są stosunkowo kruche.

Lonża obecnie wykonana jest z włókien syntetycznych. Kiedyś lonże były skórzane, jednak utrzymanie jej w odpowiedniej elastyczności wymagała bardzo częstej konserwacji. Rzadko kiedy możemy spotkać jeszcze skórzaną lonżę. Teraz na rynku mamy bardzo duże możliwości wyboru lonży od materiału z jakiego została wykonana po kolor jaki nam odpowiada. Pamiętajmy, że lonże powinno dobierać się indywidualnie do swoich potrzeb. Ważne jest aby lonża nie była zbyt szeroka, bo wtedy mamy problem z objęciem w dłoni i odpowiednim przytrzymaniem konia w razie nieprzewidzianej akcji konia. Nie może też być zbyt wąska, bo wówczas będziemy mocno ściskać lonżę aby nie wysunęła nam się z dłoni. Zwróćmy również uwagę na materiał z jakiego jest wykonana lonża. Nie powinien być to zbyt miękki i elastyczny materiał, ponieważ podczas lonżowania będzie nam się za bardzo zwijał w sznurek i niepotrzebnie rozciągał. Lepiej wybrać lonżę, która jest odpowiednio sztywna, ale która nie posiada naszywanych poprzeczek (taki jakie mają wodze). Podczas szarpnięcia konia możemy bardzo zranić sobie dłonie. Zerknijmy również na wykończenia, czyli miejsca gdzie wszyty jest karabińczyk. Ważne aby był obszyty dokładnie, a jeszcze lepiej dodatkowym materiałem odpowiednio miękkim aby nie ranił pyska konia.

Pas do lonżowania
Pas do lonżowania potocznie nazywany jest obergurtem. Jest kolejnym ważnym elementem całego osprzętu. Obergurt używany jest do lonżowania konia bez siodła. Posiada w swojej górnej części poduszki, które utrzymują jego położenie w okolicach kłębu konia. Dzięki temu nie powoduje to przesuwania się pasa do lonżowania w czasie ruchu konia. Możemy również spotkać się z pasem, który nakładany jest na siodło. Nazywa się laufgurt. Laufgurt jest przydatny w sytuacji, gdy podczas jazdy potrzebne jest nagłe skorygowanie pewnych ustawień konia. Wówczas zakładamy laufgurt i korygujemy ruch konia podczas lonżowania.

Pasów do lonżowania tak samo jak lonży jest bardzo wiele. Wykonane są z różnych materiałów. Najprostsze z nich są parciane, które obszyte są w niektórych miejscach skórą aby wzmocnić cały pas. Zapinane są na jeden skórzany pasek. Możemy również spotkać bardziej złożone pasy do lonżowania, które wykonane są ze skóry lub syntetycznych taśm. Od spodu pasy te wyściełane są dodatkowym miękkim materiałem, futerkiem, pianką czy żelem. Zapięcie jest podwójne, podobne jak w popręgu ujeżdżeniowym. Dzięki temu pas wygodniej się zapina i reguluje.

Wszystkie obergurty wyposażone są w metolowe pierścienie, które są wszyte w pas. Dzięki nim możemy przypinać do pasa różne wodze pomocnicze, a które potrzebne są nam podczas pracy na lonży. Pierścieni mogą znajdować się różne ilości. Standardowo jest ich pięć, dwa po bokach pasa i jeden na grzbiecie. Dla bardziej doświadczonych trenerów znajdą się pasy, które mają więcej pierścieni, po kilka na bokach oraz na grzbiecie. Taka ilość pierścieni umożliwia bardzo precyzyjne korygowanie ustawienia konia. Podczas wyboru pasa do lonżowania tak samo jak z lonżą należy podejść do tego bardzo indywidualnie. Teraz patrzymy wyłącznie na wygodę i odpowiednie dopasowanie dla konia. Po pierwsze zwróćmy uwagę na poduszki w obergurcie. Czy nie są zbyt duże w stosunku do budowy kłębu naszego konia. Tak samo jak źle dopasowane siodło i pas może spowodować niepotrzebne obtarcia i wgniecenia. Pas z bez poduszek albo z małymi poduszkami może źle leżeć u konia z uwydatnionym kłębie i powodować jego przesuwanie się. Ważne aby pas był odpowiednio ułożony do grzbietu oraz miał odpowiedni obwód dla rozmiaru naszego konia. Ważne jest również aby wybrać pas odpowiedni do sposobu jego użytkowania. Jeżeli lonżowanie naszego konia nie jest wyjątkowo specjalistyczne to sądzę, że nie ma potrzeby kupowania pasa z dodatkowymi pierścieniami. Wystarczy nam podstawowa ilość pięciu pierścieni wszytych w obergurt.

Kawecan
Mało popularnym elementem zestawu do lonżowania jest kawecan. Wykorzystuje się ją głównie podczas lonżowania młodych koni, które dopiero przyzwyczajają się do pracy z siodłem. Najczęściej do lonżowania wykorzystujemy ogłowia, które na co dzień wykorzystujemy do jazdy konnej. Lonże najczęściej przypinamy do kółek wędziła. W zależności od kierunku w jakim koń się porusza zaczepiamy po odpowiedniej stronie lonżę. Nie jest jednak wskazane przyczepianie bezpośrednio do samego kółka, gdyż powoduje to obciążanie wędzidła. Możemy również wykorzystać tak zwany mostek do lonżowania. Jest to pasek, który po obu stronach ma sprzączki aby przypiąć mostek do lewego i prawego kółka wędziła. Po środku paska jest pierścień, do którego następnie przyczepiamy lonżę. Wówczas siła rozłożona jest po środku i nie przeciągamy wędzidła. Aby korzystać z mostka należy mieć odpowiednie doświadczenie i wyczucie. Ponieważ mocniejsze pociągnięcie lonżą powoduje złamanie wędzidła w pysku a tym samym ściśnięcie żuchwy. Dlatego najlepiej gdy przypniemy lonżę do wewnętrznego kółka wędzidła i podbródka nachrapnika hanowerskiego. Zapobiega to przesuwaniu się wędzidła w pysku. Wracając do kawecanu to wygląda on prawie jak ogłowie bez wędziła. W części nosowej znajduje się działające na zasadzie dźwigni, łamane jarzmo z trzema pierścieniami. Jest to bardzo dobra rzecz dla młodych koni, aby uchronić je przed nieprzyjemnym odczuciem w pysku podczas szarpnięcia z wędzidło w czasie mocniejszych reakcji lonżą. Środkowy pierścień kawecanu służy do przymocowania lonży, natomiast dwa boczne wykorzystuje się na przykład do zapięcia wypinaczy. Kawecany wykonane są z różnych materiałów. Najważniejsze aby miejsce, gdzie znajduje się jarzmo było dobrze obszyte, najlepiej futerkiem czy podkładką żelową aby nie powodowało odgnieceń na nosie konia.

Bat do lonżowania
Jest to kolejna rzecz bez której nie możemy się obejść. Bat do lonżowana to szczególny rodzaj batów jeździeckich. Baty do lonżowania odpowiednią długość około trzy metrowe wraz z trzymetrowym rzemieniem. Taki długi bat umożliwia sięgnięcie konia rzemieniem podczas, gdy my stoimy po środku zataczającego przez naszego konia koła. Ważne aby bat był odpowiednio wyważony, ponieważ po godzinie pracy możemy odczuwać skutki złego bata.

Pamiętajmy również o tym aby przygotować konia i siebie odpowiednio do lonżowania. Przede wszystkim nie zapominajmy o ochraniaczach dla naszego konia. Podczas pracy na lonży tak samo jak podczas jazdy mogą powstać urazy. Dodatkowo praca na kole to większe obciążenie dla nóg Twojego konia. Zanim założysz Obergurt na grzbiet konia nałóż najpierw czaprak (tak jak podczas siodłania) oraz zapnij pasy tak samo ciasno jak zapinasz popręg pod siodłem. Najlepiej podczas lonżowania konia w ogłowiu odpiąć wodze. Jeżeli jednak nie chcemy tego robić to, powinniśmy odpowiednio je przymocować. Kilkakrotnie przeplatamy je ze sobą i zawieszamy je na podgardlu. Jeżeli lonżujemy konia w siodle pamiętajmy aby strzemiona były spięte i nie obijały się o boki konia. Pamiętaj również o sobie. Zakładaj rękawiczki. Dzięki temu unikniesz obtarć, kiedy przydarzy się sytuacja, gdy koń szarpnie i przeciągnie lonżą po Twoich palcach. Dzięki rękawiczkom utrzymanie lonży jest zdecydowanie bardziej silniejsze i pewniejsze.


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

Rasy koni

środa, 02 listopada 2011 20:44

Konie Andaluzyjskie


Konie andaluzyjskie, inaczej konie hiszpańskie, to po koniach pełnej krwi angielskiej jeden z elitarnych przedstawicieli ras końskich. Pochodzi ze starej Hiszpanii, konkretnie okolic Jerez de la Frontera, Kordowy i Sewilli, gdzie o czystość ich rasy dbali miejscowi mnisi.


koń angielski

Konie Angielskie


Konie anglosaskie, to najcenniejsi przedstawiciele rasy koni, wyróżniający się wyjątkową szybkością. Powstanie tej rasy to efekt skrzyżowania arabów z importu z miejscowymi końmi, do którego doszło na przełomie XVII i XVIII wieku.


koń angloarabski

Konie Angloarabskie


Konie angloarabskie to rasa pochodzenia angielskiego. Popularnością cieszy się jednak nie tylko w Wielkiej Brytanii, ale także we Francji. Mimo dużej popularności na kontynencie, do dziś jednak nie zatwierdzono jej standardu.



Konie Appaloosa


Konie appaloosa to jeden z najstarszych gatunków konia. Popularność zyskał w Stanach Zjednoczonych, gdzie uważany jest za odmianę konia tarantowego. Za oceanem wyhodowane zostały przez szczep indiański Nez Perce.


koń arabski

Konie Arabskie


Konie czystej krwi arabskiej to najstarsza i bezapelacyjnie najpiękniejsza rasa koni na świecie. Arab wywarł największy wpływ na kształtowanie populacji koni na całym świecie. Przykładem jest m.in. koń pełnej krwi angielskiej, który przewyższa go rozmiarami i szybkością. Ciągle jednak to araba uznaje się za najbardziej wytrwałą i wytrzymałą rasę.



Konie Ardeńskie


Konie ardeńskie to przedstawiciele jednej z najstarszych ras końskich w Europie. Szczególnie popularne są w rejonie Ardenów we Francji i Belgii. W wyniku selekcji z wierzchowca przeznaczonego do lżejszej pracy pociągowej, dziś, znacznie masywniejsze, hodowane są teraz jako zwierzęta rzeźne oraz wykorzystywane w pracach pociągowych.


Konie Bretońskie


Konie bretońskie, jak wskazuje sama nazwa, swój rodowód biorą z europejskiej Bretanii rasy koni. Tamtejsi hodowcy zmagali się z wyhodowaniem odmiennego typu konia już od średniowiecza. Początek bretońskiej rasie dał konik z Gór Czarnych. Efektem krzyżówek były swego czasu aż cztery odmiany tego konia – zaprzęgowe, pociągowe, a nawet wyścigowe.


koń doński

Konie Dońskie


Konie dońskie to rasa, której początki datuje się na przełom XVIII i XIX wieku. Pochodzą one od stepowych koni, które hodowane były przez plemiona koczownicze. Można powiedzieć, że posiadają cechy wielu ras, m.in. karabachskiej, turkmeńskiej, a także arabów z Persji i mongolskiego nagaja.



koń hanowerski

Konie Hanowerskie


Konie hanowerskie uważane są za sukces w europejskiej hodowli koni gorącokrwistych. Dziś znane są przede wszystkim ze swoich sukcesów w zawodach jeździeckich, gdzie odgrywają rolę znakomitych skoczków. Sukces tej rasy to efekt wieloletniej starannej selekcji.



koń holenderski

Konie Holenderskie


Konie holenderskie zaliczane są za jedną z czołowych ras koni gorącokrwistych. Kilku przedstawicieli tej rasy zasłynęło w dziejach jeździectwa. Warto chociażby wspomnieć o skoczku Calypso, Mariusie czy koniu Dutch Courage. Wszystkie one były efektem starannej selekcji i hodowli.


koń holsztyński

Konie Holsztyńskie


Konie holsztyńskie wywodzą się od ras używanych w okresie średniowiecza podczas wypraw wojennych. Często myli się je z rasą hanowerską, która jest jednak od nich znacznie cięższa w budowie. Duże zasługi dla rozwoju rasy miał Książę Holsztynu i duńscy monarchowie, którzy nie szczędzili pieniędzy na hodowlę holsztynów.


koń huculski

Konie Huculskie


Konie huculskie, nazywane potocznie hucułami, to popularne konie domowe, cieszące się popularnością dzięki swojej dużej żywotności, sile i odporności. Kiedyś z powodzeniem służyły do dźwigania ładunków nawet w najtrudniejszych warunkach, dziś to znakomita rasa używana często w hipoterapii.


koń kłusak

Konie Kłusaki


Konie kłusaki to popularna rasa używana w wyścigach konnych. Kłusaki mają swoją długą historię, a ich popularność rośnie z roku na rok. Na ten typ konia składa się kilka ras kłusaków wyhodowanych w USA, Rosji i Francji.




koń kuc

Konie kuce


Kuce to najmniejsze konie wykazujące cechy koni prymitywnych. Na pierwszy rzut oka wydają się być ociężałe, ale to tylko wrażenie. W rzeczywistości są niezwykle żywe i żwawe. Mimo małego wzrostu potrafią być niegrzeczne, a nawet nieznośne – potrafią ugryźć, a nawet kopnąć. Choć zdarzają się również spokojne osobniki. Przede wszystkim są jednak wytrzymałe, często stosuje się je do jazdy konnej i hipoterapii dzieci. Można je również spotkać w cyrku.


koń małopolski

Konie Małopolskie


Konie małopolskie zalicza się do rasy półkrwi angloarabskiej i arabskiej, których hodowla koncentruje się w Małopolsce. Są mniejsze i drobniejsze od koni wielkopolskich. Konie małopolskie wyróżniają się urodą, szlachetną budową. Po swoich przodkach - konikach polskich, odziedziczyły takie cechy jak: płodność, długowieczność oraz odporność na choroby.


Konie Meklemburskie


Konie meklemburskie pochodzą z Niemiec, są używane jako konie wierzchowe, ale dawniej używano je jako konie pociągowe lub do celów wojskowych. Przed zjednoczeniem Niemiec rasa ta była uważana za wschodnioniemiecką wersję konia hanowerskiego. Obie rasy mają te same korzenie i obie krzyżowano z końmi holsztyńskimi, końmi trakeńskimi i końmi pełnej krwi angielskiej.


koń polski

Konie polskie


Konie polskie to jedna z popularniejszych ras w naszym kraju zaliczana do późnodojrzewających, długowiecznych i niezwykle odpornych zarówno na panujące warunki, jak i choroby. Ich przodkami były tarpany zamieszkujące kiedyś lasy środkowej Europy. Jest on szczególnie ceniony za inteligencję i łagodny charakter.


koń reński

Konie Reńskie


Konie reńskie to przedstawiciele średnio ciężkich koni spokrewnionych z belgijskim koniem zimnokrwistym. Historia tej rasy rozpoczęła się ponad 100 lat w Nadrenii. Dziś konie te stanowią 2 proc. Populacji wszystkich koni w Niemczech i zaliczane są do grona 4 tamtejszych ras ciężkich.



koń śląski

Konie Śląskie


Konie śląskie, nazywane popularnie ślązakami, to przede wszystkim doskonałe wierzchowce i konie zaprzęgowe. Charakteryzują się wyjątkową siłą, ambicją i elegancją. Ich historia jest długa i sięga XIX wieku. Dziś dzieli się je na dwie grupy - w starym i nowym typie.


koń trakeński

Konie Trakeńskie


Konie trakeńskie to kolejni przedstawiciele ras koni gorącokrwistych, a przy tym pod względem anatomii i wyglądu bliski ideału, jeśli chodzi o wzór konia sportowego. Rasa ta ma za sobą długą historię, a jej początki to tereny ówczesnych Prus Wschodnich. Dziś, konie trakeńskie często służą do ulepszania innych ras.


koń ukraiński

Konie Ukraińskie


Konie ukraińskie to rasa przeznaczona w większości do celów jeździeckich ze względu na swoje wyjątkowe predyspozycje w tej dziedzinie. Rasa ukraińska słynie również z doskonałych wyników w skokach przez przeszkody i ujeżdżeniu. Można powiedzieć, że jest podobny do pełnej krwi anglika, choć jest od niego bardziej spokojny i silniejszy.


Konie Westfalskie


Konie westfalskie to przedstawiciele niemieckiej rasy gorącokrwistych koni domowych, które jak sama nazwa wskazuje, wywodzą się z Westfalii. Powstały z krzyżówki konia trakeńskiego, hanowerskiego i konia pełnej krwi angielskiej. Rasę westfalską można zaliczyć do grona ras osiągających najlepsze wyniki w jeździectwie.


koń wielkopolski

Konie Wielkopolskie


Konie wielkopolskie to rasa powstała na skutek uszlachetnienia miejscowych koni przedstawicielami ras wschodniopruskich i trakeńskich. Duży udział w ich rozwoju miały także konie pełnej krwi. Są często używane w sporcie i rekreacji jeździeckiej. Ostatecznie rasa została ustanowiona w 1965 roku, występują w niej dwie odmiany: poznańska oraz mazurska.


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

Rekordy koni

środa, 02 listopada 2011 20:42
NAJWYŻSZY SKOK
Rekord świata w potędze skoku wynosi 2,47 m. Przeszkodę taką pokonał kapitan Alberto Larraguibel Morales na koniu Huaso 5 lutego 1949 r. w Santiago w Chile.

NAJDŁUŻSZY SKOK

Najdłuższy skok nad przeszkodą wodną wykonał Something pod Andre Ferreirą w Johannesburgu 25 kwietnia 1975 r. Jego długośc to około 8,25 m (27 stóp i 6 cali).

NAJSTARSZY KOŃ WYŚCIGOWY

Najstarszym koniem wyścigowym pełniej krwi był Tango Duke urodzony w 1935 r., padł 25.01.1978 r. w wieku 42 lat.

NAJWYŻSZY KOŃ

Najwyższym udokumentowanym koniem był wałach rasy shire, o imieniu Samson. Urodził się w 1846 r. W 1850 r. mierzył 215 cm i ważył 1524 kg.

NAJSZYBSZY KOŃ

Grób Ruffian
Grób Ruffian
Ruffian była karą, rasową klaczą, która urodziła się 17 kwietnia 1972 roku. Dwa lata później zaczeto ją trenować do wyścigów konnych. Klacz szybko pięła sie po szczeblach kariery, jej największe osiagnięcia [Astoria Stakes (1974), Stawki Spinaway (1974), Sorority Stakes (1974), Stawki Acorn (1975), Goose Stakes Mother (1975), Coaching Oaks American Club (1975)] dały jej tytół najlepszej i najszybszej klaczy wyścigowej. Właściciele klaczy (Stuart & Barbara Janney) zgodzili się na jej wyścig z najlepszym ogierem w stanach by sprawdzić, który koń jest szybszy.
Tuż po starcie klacz złamała nogę, lecz chciała biec dalej co pogorszyło jej stan. Wyścig wygrał ogier, a klacz "poszła" na stół operacyjny. Operacja przebiegła pomyślnie, lecz klacz budząc sie z narkozy dalej "biegła". Podczas wybudzania się z narkozy i "biegu" złamała drugą nogę. Właściciele podjeli decyzje uśpienia klaczy.
Ruffan została pochowana na torze, na którym odbyła swój ostatni bieg, którego nie dokończyła.
Trener (obecnie emeryt) przychodzi czasami na pusty tor. Podchodzi do boxu numer dziewięć. Ogląda go dokładnie po czym siada na trybunach. Patrzy, siedzi tam długo.
Gdy ludzie sie go pytają po co tam przychodzi, on odpawiada: "Ja ją widzę, ona biegnie po tym torze, sama. Słyszę tupot jej kopyt, oddech, bicie serca i rżenie. To miejsce jest i będzie magiczne. Bo ona ciągle tu biegnie..."
Choć na torze nikogo nie widać, ciągle biegnie po nim Ruffian...

NAJMNIEJSZY KOŃ/ŹREBAK

Najmniejszy koń świata

Posłuchajcie historii o Einsteinie. Kiedy przyszedł na świat w kwietniu zeszłego roku, w Barnstead w New Hampshire, w północno-wschodniej części Stanów Zjednoczonych, ważył zaledwie 2,7 kg i mierzył 35,5 cm wysokości. Jego właścicielka, dr Rachel Wagner, od razu wiedziała, że Einstein z łatwością mógłby odebrać tytuł najmniejszego konia na świecie obecnej rekordzistce, klaczy Thumbelinie (ang. Calineczka). Jednak aby to się stało, Einstein musi najpierw skończyć 4 lata i przestać rosnąć.Einstein - najmniejszy koń świata

Trzeba jeszcze dodać, że Calineczka jest tak naprawdę karzełkiem, a nie po prostu mniejszą wersją normalnego zdrowego konia, tak jak Einstein.Einstein i Hannah

Najlepszym przyjacielem Einsteina jest ogromny ogier – Playboy, oraz pies rasy bernardyn – Hannah. „Kiedy zwierzaki bawią się razem, Einstein nie ma żadnych kompleksów i zachowuje się jak normalnych rozmiarów koń – biega dookoła, rży i staje na tylnich nogach”, mówi właścicielka. „Nie możemy mu jednak pozwalać na przebywanie w stadzie z większą ilością koni, ponieważ z uwagi na jego niewielkie rozmiary, mógłby zostać zadeptany.”

;


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

Chody konia

środa, 02 listopada 2011 20:30

STĘP

Jest to najwolniejszym z chodów. Jest czterotaktowy, co znaczy, że podczas poruszania się konia w ten sposób słychać cztery uderzenia kopyt o ziemię. Kolejność stawiania nóg w stępie zaczętym od lewej, tylnej nogi: następna jest lewa przednia, prawa tylna i prawa przednia.

konie stępkonie

 

KŁUS

Jest to chód dwutaktowy, w którym przekątna para nóg wykonuje jednoczesny ruch. I jednocześnie opiera się o ziemię. Np. lewa tylna z prawą przednią, prawa tylna z lewą przednią. Po podniesieniu pary nóg znajdującej się po przekątnej i po postawieniu przeciwstawnej pary, następuje faza lotu.(żadna z nóg nie dotyka ziemi) W konkursach ujeżdżenia prezentowane są również: pasaż- najwyższe zebranie konia w kłusie, oraz piaff- najwyższe zebranie konia w kłusie w miejscu.

koniekoń

 

GALOP

Jest to chód trzytaktowy, skokowy. Rozróżnia się galop z lewej lub prawej nogi, w zależności od kolejności stawiania nóg. Na łuku koń powinien naturalnie galopować z nogi wewnętrznej, jeśli tego nie robi mówimy, że „fałszuje", lub „galopuje ze złej nogi".
Kolejność stawiania nóg w galopie w lewo to: prawa tylna, lewa tylna, prawa przednia, lewa przednia.

koniekoniki

  

CWAŁ

Cwał jest najszybszym naturalnym chodem. Zwykle jest to chód czterotaktowy, ale w zależności od tempa, mogą występować różnice. Przy cwale z prawej nogi kolejność jest następująca: lewa tylna, prawa tylna, lewa przednia, prawa przednia, po czym występuje faza lotu.


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

Maści koni

środa, 02 listopada 2011 20:29

 

 

 

Konie bułany


Bułany
Konie bułany to konie charakteryzujące się jasną, jasnożółtą sierścią oraz czarną grzywą i ogonem. Czarny kolor dominuje również na kończynach. U większości koni tej maści występuje ciemnobrązowa pręga grzbietowa oraz poprzeczne prążki na przedramionach i podudziach.




Konie dereszowate


DereszDeresz
Deresz, to nazwa maści wyróżniającej się białymi lub maślastymi włosami, przemieszanymi najczęściej pół na pół. Kolor ten występuje najczęściej na tułowiu, głowie oraz kończynach. Na tułowiu mogą występować ciemniejsze plamki, tzw. kukurydza..




Konie gniade


Gniady
Gniady koń charakteryzuje się brązową sierścią w różnych odcieniach, od jasnobrązowego do prawie czarnego, jego grzywa i ogon są zawsze czarne, podobnie jak dolne części kończyn.





Koń Kary


Kary
Konie kare, to określenie konia o czarnej sierści. Temu określeniu nie przeszkadza fakt, że często głeboka cześć sierści latem zmienia odcień na brązowy. Maść charakteryzuje intensywny, czarny kolor, który występuje również na grzywie o ogonie. Kary jest także określeniem konia, u którego występują białe plamki na głowie i kończynach. Maści koni




Koń Kasztan


Kasztan
Konie kasztanowate, to określenie konia charakteryzującego się rudobrązową sierścią, często z grzywą i ogonem w tym samym, bądź nieco jaśniejszym kolorze.






Konie myszate


myszaty
Sierść o zabarwieniu od popielistej do ziemistej, z ciemniejszym, niemal czarnym kolorem na grzywie i ogonie, to wyróżniki maści myszatej. Często u koni o tej maści występuje dodatkowo czarna pręga wzdłuż grzbietu oraz poprzeczne pręgi na kończynach.





Konie palomino


Palomino
Maści koni palomino jest rozjaśnieniem maści kasztanowatej. Konie tej maści posiadają żółto-złotawą sierść oraz jaśniejsze, często białe grzywę i ogon. Czasami na głowie i kończynach pojawiają się różne odcienie. Ciekawostką jest fakt, iż źrebięta tuż po urodzeniu mają jasną skórę oraz niebieskie oczy, które ciemnieją w miarę dorastania.




Konie siwe


Siwy
Konie siwe wyróżniają się białą lub mieszaną sierścią. Jako źrebięta są ciemno umaszczone - są kare, kasztanowate, dopiero z czasem jaśnieją, siwieją. Często występują u nich brunatne plamki - wówczas stosuje się na nie określenie "siwy w hreczce". Grzywa i ogon są szare, rozjaśnione lub z czarną domieszką na końcach.




Konie srokate


Srokaty
Konie srokate charakteryzuje się dużymi, nieregularnymi plamami białej sierści na różowej skórze, którą przedzielają płaty innej maści na czarnej skórze. Kolor grzywy i ogona to zwykle biały lub ciemnomastny.




Konie tarantowate


Umaszczenie koni tarantowate to maść charakteryzująca się ciemnymi plamkami różnej wielkości, które występują na białej skórze, bądź odwrotnie - są białe na ciemnej skórze. Pojawiają się także inne rodzaje ubarwienia - tzn. konie bez plamek, bądź fragmentami zmieszanych ze sobą włosów ciemnych i białych.


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

Budowa konia

środa, 02 listopada 2011 20:28






Podziel się
oceń
0
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

Przyżądy potrzebne do czyszczenia konia

środa, 02 listopada 2011 20:27




1. Ścierka do sierści.
2. Szczotka ryżowa.
3. Szczotka włosiana.
4. Szczotka plastikowa.
5. Zbierak.
6. Zgrzebło gumowe.
7. Zgrzebło metalowe.
8. Kopystka.
9. Grzebień do grzywy.
10. Gąbka.
11. Zgrzebło plastikowe.


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

Kiełznanie i rozkiełzanie

środa, 02 listopada 2011 20:23

KIEŁZNANIE

Rozpoczynając kiełznanie zarzucasz wodze na szyję konia i bierzesz uzdę w lewą rękę, a prawą delikatnie ujmujesz konia za kość nosową. Jeśli koń stoi spokojnie - a powinien - lewą ręką wsuwasz koniowi wędzidło do pyska, prawa ręka zręcznie chwyta uzdę za rzemień potyliczny, zakłada koniowi na głowę, ostrożnie przesuwając za uszy i na koniec wyciągasz grzywkę nad naczółek. Pozostaje jeszcze zapięcie paska podgardla, pozostawiając tyle luzu, aby zmieściła się pięść oraz dopasowanie nachrapnika. Gdy koń nie chce wziąć wędzidła i zaciska zęby wystarczy nacisnąć palcem bezzębną krawędź szczęki - wtedy na pewno otworzy pysk.

 

ZAPAMIĘTAJ: NAJPIERW ROZPIĄĆ NACHRAPNIK I PODGARDLE !

Jeśli masz kiełznać konia, który stoi w stanowisku, zanim założysz uzdę musisz zdjąć kantar. Najlepiej rozpiąć go i założyć koniowi na szyję, jak obrożę, wtedy masz pewność, że koń nie ucieknie ze stanowiska.

 

ROZKIEŁZNANIE

Najpierw zawsze zdejmujesz siodło. Zanim zdejmiesz uzdę pozostawiasz wodze przerzucone przez szyję, odpinasz nachrapnik oraz podgardle i chwytając za nagłówek (rzemień potyliczny) ściągasz ogłowie, a na jego miejsce zakładasz kantar z uwiązem. Teraz możesz już zdjąć wodze z szyji i uwiązać konia do rozczyszczania po jeździe.


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

Siodłanie i rozsiodłanie

środa, 02 listopada 2011 20:22

SIODŁANIE

Kiedy już założysz koniowi ogłowie, po raz ostatni sprawdzasz, czy sierść na grzbiecie jest czysta i gładko się układa, po czym ostrożnie zakładasz siodło. Umieszczasz je przesadnie z przodu, prawie na kłębie, potem lekko przesuwasz je do tyłu, aż znajdzie się na właściwym miejscu.

Prawidłowo założone siodło powinno tak leżeć, aby pomiędzy stawem łokciowym konia a popręgiem mieściła się dłoń. Gdy siodło jest umieszczone za bardzo z tyłu, popręg uciskając na brzuch utrudnia koniowi oddychanie, a usadowiony z tyłu jeździec odbija koniowi nerki i inne narządy wewnętrzne. Siodło założone za bardzo z przodu zachodzi na kłąb, a to grozi obtarciami i powstaniem trudno gojących się ran, eleminujących konia z użytkowania pod siodłem na wiele tygodni.

ZAPAMIĘTAJ : SIODŁO ZAWSZE PRZESUWAĆ Z WŁOSEM, NIGDY POD WŁOS !

Po założeniu siodła ostrożnie opuszczasz na dół popręg, po czym przechodzisz na prawą stronę, aby sprawdzić, czy nie jest przekręcony. Następna czynność to przeciągnięcie popręgu pod brzuchem konia na lewą stronę, po czym należy go przypiąć do dwu skrajnych przystuł, trzecia pozostaje jako rezerwowa. Popręg dociąga się stopniowo, początkowo bardzo lekko, ostrożnie i powoli.

Większość koni nie lubi tej czynności, zwłaszcza, gdy jeźdźcy robią to gwałtownie i od razu zapinają najciaśniej jak się da. Lepiej wystrzegać się takiego postępowania, koń bowiem uczy się wtedy nadymać, próbuje się bronić poszczypując siodłającego go jeźdźca, nabiera trwałych narowów. Dodatkowym wyposażeniem zakładanym koniowi na jazdę są ochraniacze lub bandaże, chroniące nogi przed urazami.

 

 

ROZSIODŁANIE
Gdy masz rozsiodłać konia, najpierw podciągasz strzemiona, potem odpinasz popręg i przekładasz go przez siedzisko siodła, następnie zdejmujesz siodło i wieszasz w przeznaczonym do tego miejscu. Dobrze jest odpiąć potnik i wysuszyć na słońcu.


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

Budowa ogłowia/tranzelki

środa, 02 listopada 2011 20:21

1. Podgardle   2. Pasek policzkowy   3. Nagłówek   4. Naczółek   5. Nachrapnik   6. Kółko wędzidłowe   7. Wodze 


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

Zdjęcia w galeriach.


czwartek, 23 października 2014

Licznik odwiedzin:  7 391  

Kalendarz

« październik »
pn wt śr cz pt sb nd
  0102030405
06070809101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

Archiwum

Głosowanie






zobacz wyniki

@ wyszukiwarka

Wpisz szukaną frazę i kliknij Szukaj:

Subskrycja

Wpisz swój adres e-mail aby otrzymywać info o nowym wpisie:

LUBIĘ TO!

Ankieta

W jakim siodle najbardziej lubisz jeździć?






Horoskop

Rak

To dobry czas dla Twojego zagubionego serca, nie znającego jeszcze swojego przeznaczenia w sferze miłosnego doboru. Może dzisiaj ktoś je znajdzie? Zobaczysz jak świat otwiera dla Ciebie ramiona i szykuje niezwykłe niespodzianki.

więcej na horoskop.wp.pl

Więcej w serwisach WP

Bloog.pl

Bloog.pl